Wat ik nodig heb is stilte. Ik moet terug naar de Bron, voordat hartkloppingen en de angstige vragen het overnemen. Maar ja, hoe wordt het stil terwijl er twee kinderen om je heen lopen die je stemming haarfijn aanvoelen? Hoe zorgen we ervoor dat deze middag niet zo eindigt als het weer buiten: druilerig en koud? In gedachten blader ik door mijn nieuwste boekje over stilte, waarvan ik de tekst net deze week naar de uitgever heb gestuurd. Tussen de veertig stiltetips voor je leven moet er toch ook een zitten voor een middag als deze?

Tip 35: Sta stil bij de ander.
Bij stilstaan bij de ander denk je vaak aan wat jíj allemaal moet geven, maar durf je ook stil te worden om de ander te ontvangen?

Juist; ik denk dat dit de enige optie is voor vandaag en ik weet ook al precies bij wie we langsgaan. We gaan naar een Marokkaanse vrouw die ik al even niet heb bezocht. Op een of andere manier zie ik er tegenop. Ik voel me schuldig dat ik al zo lang niet ben geweest, terwijl ze al twee maanden in haar nieuwe flat woont waar we samen hard voor hebben gebeden. Maar thuisblijven is ook geen goed idee, dus bakken we twee dozijn havermoutkoekjes, hijsen we ons in onze regenjassen en gaan op weg.

Storm
Ze opent de deur stralend, zoals altijd. Of ze nu woont in een verwaarloosde flat zonder verwarming of in een pas gewit huisje met radiators; ze ontvangt me blij en met open armen. De grote bank is nog hetzelfde en er komt thee op tafel. Marokkaanse thee met veel suiker. Ik leun achterover en sluit mijn ogen. 'Hoe doe jij het,' vraag ik. 'Met zeven kinderen die allemaal studeren terwijl je zelf niet veel verdiend. Vertel het me, ik heb je raad komend jaar misschien wel hard nodig.'
Ze glimlacht en kijkt om zich heen. 'Weet je nog dat jij hard voor mij hebt gebeden voor dit huis? Het gebed is verhoord. En het was niet altijd makkelijk, maar we hebben doorgezet. God heeft ons geholpen.' Ze schenkt nog een keer bij; je glas zal hier nooit leeg raken. 'Mensen komen altijd met doemscenario's, maar ik heb zeven kinderen grootgebracht en we hadden altijd te eten. Ze zitten op goede scholen en ik vecht voor hun toekomst. Wat voor mensen onmogelijk lijkt, lukt met hulp van boven.' Ze schuift haar hoofddoek recht en er komen wat grijze haren tevoorschijn. Ik weet hoe hard ze werkt voor een goede plek voor haar kinderen en hoeveel moeite dat soms kost. Dat haar man depressief is geweest en dat hij moet werken voor een schamel loontje en dat zij altijd maar doorgaat, dwars door alle stormen heen.

Vuurpijl
De kinderen spelen verstoppertje in het nieuwe huis en ik luister naar haar verhalen. Ze vertelt over de moeilijke tijden van verlies en moeite met een glimlach in haar ogen. Ze praat en ze praat en ik luister en drink van de zoete thee. Ik word stil en ontvang haar woorden, haar leven. Na twee uur moet ik weer naar huis om eten te koken, maar net als ik willen de kinderen het liefst blijven.
'Wacht even, ik heb nog iets voor je,' zegt ze. Uit de berging haalt ze twee zakken met kleding van haar dochters die ze niet meer nodig heeft. De jurken die tevoorschijn komen, worden met gejuich ontvangen. Als klap op de vuurpijl ligt er onderin de zak opeens een echte microfoon! Zo eentje waar de oudste al weken om vraagt, maar die ze van mij niet mag kopen omdat ik op de kleintjes wil letten. 'Ja, neem maar mee. En ik stop in je tas ook nog wat drinken.'

Goud
De kinderwagen kan het gewicht van alles wat ik heb gekregen haast niet dragen en zo loop ik naar huis. De kinderen zingen en dansen over straat en opeens moet ik lachen. Zo hard lachen dat de tranen over mijn wangen lopen. O, mijn geweldige God, wat is dit mooi! 's Avonds bij het eten gaan de stoelen aan de kant. De meiden geven een optreden in hun nieuwe tweedehands jurken en schreeuwen mee met K3 door de microfoon. 'Mam, dit was echt een leuke middag, vond je niet?!'
Ik pak de camera erbij en leg dit moment vast. Dit geweldige heerlijke gedenkwaardige moment. Ik grijns en ik grijns en besef; we komen er wel. Meer nog zelfs; ook zonder zekerheden hebben we het goud al in handen. Vanavond voel ik me de gelukkigste vrouw van heel de wereld.

Met een gedegen programma vertrekken mijn bedrijfspartner en ik naar Renovita, een retraitehuis waar verstilling een hoofdrol speelt. We willen daar doorpraten over ons nieuwe bedrijfsconcept, waarin stilte de hoofdrol heeft. Ik ben in de stemming, want ik zit midden in het schrijfproces van mijn boekje over stilte en verlang ernaar de tips die ik zelf opgeschreven had allemaal in praktijk te brengen. We beginnen natuurlijk met een gedegen Bijbelstudie onder leiding van onze gastheer Arie de Rover.

Crisis
Arie leeft als een pelgrim en heeft wel iets weg van een monnik. Hij is afhankelijk van giften en leeft van genade. Het leverde hem een prachtig huis op waar hij de mensen uit deze gehaaste maatschappij door stilte wil laten kennismaken met hun ware identiteit. Helaas heeft de gehaaste mens geen tijd en staat het huis vaak leeg. Het doet denken aan een rijk gedekte tafel die klaarstaat, maar waar niemand wil komen aanzitten. Wie de gelijkenis kent, weet hoe dit verhaal afloopt. Momenteel zijn er plannen om het huis in te zetten voor vrouwen in crisis; mensen die weten dat ze God keihard nodig hebben en die het huis wel weten te vinden. Wij hebben geluk; we zijn de laatste retraitegasten; twee succesvolle zakenvrouwen-in-spe.

Snoeihard
Na een avond en een dag in stilte worden we keihard op de feiten gedrukt: we leven nog veel te veel vanuit ons ego en onze zekerheden. Willen we echt van genade leven en dat ook kunnen uitdragen, dan moeten we dit afleggen. De stilte is liefdevol, maar ook snoeihard en confronterend. Daar liggen onze bedrijfsconcepten en plannen op tafel. Opeens lijken het vodjes waardeloos papier met valse zekerheden. Van dat geld in Amerika dat steeds moet worden bijgedrukt en dat steeds minder waard wordt.

Maar… maar… een goed bedrijfsconcept is toch belangrijk… en financiële zekerheid… We hebben verantwoordelijkheden…we kunnen niet zonder regels en afspraken… en… je moet dromen en plannen maken anders gebeurt er nooit iets… en…

Ssttt…

Laat de hoogmoed varen; de illusie die jij bedenkt en waaraan je zekerheid ontleent. Dat je denkt dat jij je leven op orde moet hebben. Zeg samen met David in Psalm 131 na:

Heer, niet trots is mijn hart
niet hoogmoedig mijn blik,
ik zoek niet wat te groot is
voor mij en te hoog gegrepen.

Nee, ik ben stil geworden,
ik heb mijzelf tot rust gebracht.
Als een kind op de arm van zijn moeder,
als een kind is mijn ziel in mij.

Ontvangen
Ons programma gaat aan de kant en we hangen aan de lippen van 'onze' monnik. In de stilte-oefeningen komt God heel dichtbij. Hij leert mij dat ik niet alles steeds maar moet proberen te grijpen, maar mag leren ontvangen. Dit hier, wat nu gebeurt: is het niet een cadeautje van boven? De stilte die ik deze week door het schrijven in mijn broekzak leek te hebben, is overrompelend en verrast me opnieuw. Alsof je een slokje van Jezus' liefde krijgt en van kleur verschiet: hoe kan het dat je deze wijn voor het laatst hebt bewaard? Hoe is het mogelijk dat je er niet wat vaker van drinkt!

Schreeuw
Ik moet mijn spullen alweer pakken en ik lach om de grote koffer met boeken die ik heb meegenomen. Er staat hier een prachtige boekenkast, waarom heb ik de mijne meegenomen? Alles moet ik zelf meenemen, maken, regelen, controleren en in de hand houden. Hier, tijdens deze dagen mocht ik ontvangen en verwonderen zonder mijn eigen ballast. In de auto besef ik de impact. Kunnen ontvangen betekent loslaten wat je zelf in handen had. Want met volle handen kun je niets aannemen. Niet voor niets dat mensen in crisis beter zijn in het ontvangen van Gods liefde; zij hebben hun leven al weggegeven. Maar nu ik nog.

'Mijn God,' schreeuw ik naar boven. 'Ik ben hiervoor totaal ongeschikt! Ik kan het niet. Ik zou niet weten hoe het moet! Waarom moet mijn leven nu weer zo overhoop?'

Jouw leven overhoop? Is het van jou dan?

Ik word stil. Heel stil.

Een confronterende stilte… een helende stilte… een stilte die na uren tot tranen roert.
Een stilte die me zuchtend achterlaat: Jezus…
Zeg nou zelf, ooit een bedrijfsplan gezien dat met zo'n stameling begint? Ik ben benieuwd naar het vervolg.

Ik zal jullie trakteren op een gebeurtenis die me heeft verbijsterd en de les die ik daaruit heb getrokken. Maaike nam mijn blog over omdat ik weer veel last heb van RSI. Afgelopen twee weken kwam daar nog een longontsteking bovenop. Mijn RSI zorgt voor migraine-aanvallen en daarvoor loop ik bij een triggerpointtherapeut. Zojuist ben ik bij hem weggelopen omdat hij iets deed dat me totaal ontstelde…

Eerst even een korte uitleg: een triggerpointtherapeut behandelt spierknopen die vastzitten door een plaatselijke dieptemassage en praat daarnaast ook met je over de trigger; de reden waarom je zo vastzit. Hij is een soort coach die je helpt daar beter mee om te leren gaan.

Deze keer stelde hij me wat vragen en liet mij antwoorden (coachen is eigenlijk heel makkelijk, had hij daarvoor nog gezegd. Gewoon de juiste vragen stellen en luisteren). Ondertussen schreef hij van alles op. Maar wat schreef hij eigenlijk op? Halverwege mijn betoog keek ik daar eens goed naar. En wat zag ik: mijn 'luisterende' coach was zijn eigen agenda aan het opschonen! Op de bladzijde daarnaast stelde hij alvast een behandelplan op voor zijn volgende patiënt! "Mag ik vragen wat je daar aan het doen bent," vroeg ik afgemeten.
Hij keek betrapt: "Ik kan heel goed multi-tasken. Praat maar gewoon verder."
"Wat zeg je?"
"Ik kan twee dingen tegelijkertijd. Wat dat betreft ben ik net een vrouw," beweerde hij terwijl hij gewoon verder schreef.
In opperste verbazing staarde ik hem aan. "Dit kun je niet menen. Ik vind dit echt respectloos."
En toen werd het stil.
Hij pakte zijn pen en wachtte. "Laten we verdergaan," zei hij tenslotte.
Ik probeerde de draad op te pakken, maar was verbijsterd. De week daarvoor hadden we het met elkaar nog over liefde en aandacht gehad, dat dit belangrijk was in de medische wereld. Terwijl ik de eerste zinnen uitsprak, voelde ik iets knappen. Ik stelde me open voor iemand die totaal geen aandacht voor mij had. Die vorige week nog grote woorden over liefde had gesproken, maar nu zijn eigen agenda belangrijker vond dan een mens die hij behandelde. Eerlijk gezegd was ik compleet van mijn stuk gebracht. Ik stond op en gaf hem een hand. "Tot ziens. Ik ben zo ontdaan door wat je net hebt gedaan dat ik nu naar huis ga. Ik blijf hier niet langer."
"Ik snap het," zei hij.
Ik hoop dat hij het echt snapte.

Aandacht
Multi-tasken is de ziekte van deze tijd en vooral vrouwen zijn er goed in. Om mijn hand in eigen boezem te steken: ik ben er erg goed in. Geleerd van huis uit. Als je naar boven loopt, sop je meteen de trap. En als je onder de douche staat, kun je die direct schoonmaken. Dat ik niet de enige ben die aan multi-tasken doet, bleek uit een gesprek dat eens met iemand voerde. "Zo, mijn huis is weer schoon," verklaarde die opgewekt aan het eind van ons gesprek. Een week later probeerde ik dat ook eens uit tijdens een telefoongesprek met een vriendin. "Wat hoor ik daar voor geluid?" vroeg ze halverwege het gesprek achterdochtig. "Ik ben de wc aan het schoonpoetsen," gaf ik toe en eigenlijk schaamde ik me diep. Toen ik het met een collega deelde, zuchtte die: "Het kan nog erger. Mijn zoon chat met anderen terwijl ik hem bel. Ik voel dat hij zijn aandacht er niet bij heeft."

Veel kunnen doen is niet erg. Als je de dingen die je doet, maar wel met aandacht doet. Dat ben ik de afgelopen maanden aan het uitproberen. Het resulteerde in een berg was (omdat ik besloot dat niet meer gelijktijdig met tv-kijken te doen), een huis dat er wat viezer uitzag dan normaal, maar een hart dat opgelucht en gelukkig was omdat het zijn aandacht aan een ding tegelijkertijd kon geven. Ook resulteerde het in een opgezegde baan! Ik ga weg bij de EO omdat ik me bezig wil houden met mijn passie en niet meer continu wil multi-tasken.

Momenteel ben ik bezig met het schrijven van een boekje over stilte; een onderwerp dat me sinds het schrijven van Schaduwvlucht niet loslaat. Eén van de veertig stiltetips die erin komen had ik al opgeschreven: stop met multi-tasken. Na het 'gesprek' met mijn triggerpointtherapeut komt er een uitroepteken achter deze tip. Jammer dat het pas in het voorjaar uitkomt. Anders had ik een heel leuk kerstcadeautje voor hem geweten…

Ik vind het heerlijk om verrast te zijn.
Verrast wanneer je iemand leert kennen en je een klik blijkt te hebben. Iets wat je samen bindt. Diegene heeft iets wat je niet had verwacht. Je voelt iets wat je niet gedacht had te voelen.
Gelukzaligheid.
Ik vind het heerlijk om verliefd te zijn. Je lijf overhoop, je gedachten overhoop. Eigenlijk alles ligt overhoop en de wereld is mooi, zo ondersteboven mooi.
Hartstocht.
Ik vind het heerlijk om verrukt te zijn. Je bent opgetogen over degene die je ontmoet. Wat een blijdschap dat jij diegene mag ontmoeten en wat een verrukking dat het wederzijds is.
Extase.

Natuurlijk had ik dat bij mijn lieve en vrolijke man. Ik was verrast, verliefd en verrukt.
Maar ik had en heb het vaker.
Een paar keer in mijn leven ben ik zo geraakt door iemand dat ik het ook voelde.
Neem mijn schoonmoeder. Ik was verrast en schreef gedichten voor haar.
Gedichten van diepe liefde voor haar. Een liefde die verliefdheid leek. Verliefd op haar, maar vooral op de liefde die ze me gaf, de liefde waar ze me mee omringde, de liefde van Jezus in haar. De liefde van Jezus voor mij. Er was iets in mij aangeboord waar ik altijd naar had verlangd, naar had gesmacht, maar niet wist wat het precies was. Ze leerde me Jezus kennen, vertelde over Hem, vertelde van Zijn genade voor haar, voor mij. Niemand heeft mij ooit zo diep geraakt als zij. Zij bracht mij bij het kruis en gaf me een prachtige parel na mijn doop.
Gelukzaligheid. Hartstocht. Extase.
En zo af en toe gebeurt dat nog eens, wanneer ik de liefde van Jezus ervaar in iemand. Dan ben ik verliefd.

Zou het niet daarom zo zijn, dat we in de Hemel allemaal verliefd zijn.
Omdat we dagelijks die gelukzaligheid ervaren van het samen verbonden zijn in Hem.
Omdat we altijd die hartstocht bezitten doordat we ondersteboven zijn van Hem.
Omdat we voor eeuwig in extase zijn omdat Zijn liefde eerst was. Voor ons.

Maaike Bos, een goede vriendin van Mirjam, neemt deze blog een aantal keer over omdat Mirjam kampt met rsi-klachten. Dit is voorlopig even de laatste blog van Maaike. Volgende keer is Mirjam zelf weer van de partij.

Het is weekend en mijn hoofd zit vol van alles wat ik moet doen. Ik ben boos op mijzelf, want ik weet dat ik geen bezig bijtje ben. De aankomende werkdagen moet ik overwerken tot ’s avonds laat. Een avond kost me al veel, laat staan twee avonden achter elkaar.
Maar dat staat al heel lang vast en daar kom ik niet onderuit. Tot overmaat van ramp word ik de dag erna van mijn werk weggebeld, omdat mijn dochtertje niet meer goed ademt vanwege benauwdheid.
Ik race naar huis en ga met haar naar de dokter. Pseudokroep. Het is verder niet ernstig, maar ze heeft wel mijn zorg en aandacht nodig. Maar die kan ik haar haast niet geven, omdat ik nog iets af MOET maken voor het werk, een overdracht MOET schrijven en mijn tas MOET pakken, omdat ik lang geleden in al mijn enthousiasme heb geroepen dat ik met mijn schoonzus mee zou gaan, naar Zurich.

Op een stoel in de nachttrein trachten we de lange rit toch enigszins slapend uit te zitten. Vermoeid sjouwen we onze tassen die volgende ochtend naar het 'Crazy Cow hotel'. In kamer 41 gooi ik mijn pukkel af en plof op bed. Zo zwanger als ik ook nog ben, heb ik behoefte om even languit te liggen.
Ik pak mijn dagboekje en lees: LEEF!
Ha, dat doe ik nu. Ik ga er zomaar lekker op uit en geniet van het leven. Ik pak zomaar een heerlijke kans aan. Maar meteen bedenk ik me dat ik helemaal niet leef wanneer ik zo’n druk van mijn agenda voel.
Maar wat moet ik dan doen? Van tevoren alles rondom zo’n leuk uitje leeg plannen? Of moet ik soms zo'n uitje maar helemaal niet doen, omdat ik weet dat ik niet tegen de druk kan?

Leven is handelen. Als de mens niet handelt, blijft hij precies waar hij al was. Als hij eenmaal handelt, is hij nooit meer dezelfde. Ook als Jezus zegt: "Kom tot Mij", dan zit daar actie in. Doe iets.

Meteen komt er een herinnering boven. Ik fiets in de weidsheid van de Franse natuur. Mijn tentje achterop, mijn kookstelletje voorin en mijn Bijbel bovenop. Het is nog vroeg en ik ben helemaal alleen. In de verte hoor ik de koekoek roepen. Ik voel een diepe vrede, rust en gelukzaligheid. Mijn ogen stralen en ik kan niets anders dan zingen. Mijn God aanbidden. Ik leef tot in mijn tenen.
Daarna denk ik aan Guatemala, waar ik werk in een kinderdagopvang. Om 6 uur in de ochtend vertrek ik wandelend naar het plaatsje waar de opvang staat. Ik begin met het koken van een warme maaltijd voor de kinderen. De hele dag geef ik les en zorg ik voor hen, samen met de andere medewerkers. We vertellen de kinderen van Jezus. Zijn liefde is in alles voelbaar en zichtbaar. 's Avonds val ik voldaan en gelukkig in slaap. Niets anders heb ik nodig in mijn leven. Meer is er niet nodig om te leven.

Leven is voor mij geen volle agenda wanneer het me zoveel benauwdheid oplevert.
Leven is handelen op een andere manier. Leven is me richten op Jezus. Ieder die werkelijk komt tot Jezus zal voelen dat het leven van God bij je binnenstroomt.
Richt je op Jezus en je loopt over water, je ervaart diepe vrede, rust en gelukzaligheid.
Kijk niet naar de omstandigheden, want dan verdrink je, net als Petrus.
Laat ik me dat bedenken als ik de volgende keer mijn agenda dus niet vol plan. Richt je op Jezus om niet te verdrinken in alle afspraken.

Leven met God is zo'n grote vreugde!

Vriendin Maaike Bos neemt tijdelijk de blog van Mirjam van der Vegt over, omdat zij is geveld door RSI.

Tja, en wat kijk je dan toe. Jij, die lang niet zo bezig bent als het bijtje. Die ook wel plannen hebt en ideetjes, maar het niet zo goed tot uiting kan brengen. Jij, die af en toe wel bruist, maar vooral heel rustig is. Beschouwend omhoog kijkt naar het bijtje en denkt: "Wat fantastisch dat jij zoveel werk kan verzetten." "Ik doe het rustig aan, laat mij maar mijn gangetje gaan."
Het slakje gaat niet zo snel.

Bezige bijtjes zie ik veel. Ze zien er mooi en verzorgd uit. Ze hebben een drukke, leuke baan en vaak ook nog kinderen waar ze de nodige aandacht aan besteden. Wanneer ze niet werken, spreken ze veel met vrienden af en ze doen het nodige vrijwilligerswerk of helpen actief mee binnen de kerk.
Als ze even de tijd hebben, bakken ze nog een taart of knutselen ze iets fantastisch voor het pasgeboren zoontje van de buurvrouw. Ze pakken de kansen aan in hun leven en maken zo ook vooral veel bijzondere dingen mee.

Zucht. Ik ben niet zo'n bezig bijtje. Ik ben een slakje.
Het lijkt net of er daar maar heel weinig van bestaan. Het lijkt ook net of bezige bijtjes het veel beter doen bij het algemeen publiek. Mijn agenda staat wel vol, maar niet bomvol. Ik bak wel eens een taart, maar trek daar bewust tijd voor uit. Er even tussendoor, krijg ik dat niet voor elkaar.
Ik spreek ook met vrienden af, maar daarna heb ik weer tijd nodig voor mijzelf. Eerst weer een avondje thuis met een boek of met manlief op de bank. Ook zet ik me graag in, maar de verantwoordelijkheid om elke week present te staan, drukt me zwaar.

Ik zie de voordelen van een bezig bijtje. Mijn lieve vriendin Mirjam, die jullie kennen van de blogs in 'Ik en mijn agenda' is zo'n bezig bijtje. Ze is ambitieus en krijgt prachtige dingen voor elkaar. Maar soms als je zo druk bezig bent, slaan je vleugels lam. En zo ook met Mirjam, geveld door RSI.
Ik zie de voordelen van een slakje. Zoals ikzelf ben. Het geeft rust in je leven. En die rust geef je vaak weer door. Maar soms als je zo rustig bent, mis je de kansen in het leven. Wie niet waagt, die niet wint.

Is er een middenweg? De kansen in je leven grijpen… Heerlijk rondvliegen door het leven… Op gepaste momenten je rust nemen, zodat je innerlijk je rust behoudt… Aan alle vriendschappen de aandacht geven… en toch je vleugels krachtig houden?

Voor dit slakje is hier de mogelijkheid om ook eens zo'n kansje te grijpen, al kost het misschien wat meer moeite.
En voor het bezig bijtje ligt hier zo de kans om even rust te nemen, al kost dat misschien ook wat meer moeite.

En daarom neem ik, Maaike Bos, een paar keer deze blog over van Mirjam van der Vegt.

Bedankt voor jullie hartverwarmende reacties en Facebook- en Twitter-berichten. Er is nog steeds kans om het boek te winnen, want alle reacties tot en met eind oktober tellen mee in de race om vijf gratis gesigneerde exemplaren. Zie voor meer informatie mijn vorige blog.

Lonken
Je zou denken; nu ligt het boek in de winkel en is het avontuur afgelopen. Maar nee, het lijkt eigenlijk pas te beginnen. Dit is een boek met hang naar avontuur. Het heeft liggen lonken naar een Amerikaanse president-directeur van een mediabedrijf (ja, ja, blaas maar hoog van de toren) die onder haar bekoring kwam. En nu plannen heeft om een relatie met dit boek aan te gaan en haar naar zijn thuisland te halen. Met prachtige woorden schetste hij een filmische toekomst. De trouwbelofte is nog niet getekend en de ringen zijn nog niet uitgewisseld, maar toch heeft dit boek – en daarmee ook de schrijfster – natuurlijk de kriebels in de buik! Of dit verhaal zal uitlopen op een heus feestje, of op liefdesverdriet? De tijd zal het leren.

Ode
In ieder geval heeft het verhaal over positieve aandacht niet te klagen. Tien meelezers hebben vast een voorproefje gehad en dat leverde heel veel mooie citaten op. Die kan ik nu allemaal gaan opschrijven, maar oordeel liever zelf. Toch, één reactie wil ik jullie niet onthouden. Een reactie waar ik ook op mijn boekpresentatie dieper op in zal gaan, en die voor mij de mooiste was van allemaal.
Dat was uitspraak van mijn vriendin aan wie ik het boek opdraag. Zij heeft haar zoontje verloren vlak na de geboorte en herkende zich in Ava's verdriet. Ze was diep geraakt en zei: 'Dit boek is een ode aan moeders die hun kindje verloren.' Wat dankbaar en verwonderd ben ik dat ik zo’n mooi cadeau aan haar mag geven! Ronald Reagen zei in 1988: "Kinderen die hun ouders verliezen worden wees, een man of vrouw die zijn echtgenoot verliest weduwnaar of weduwe. Maar voor ouders die hun kinderen verliezen bestaan geen woorden." Ik hoop dat ze in dit boek een stuk herkenning zullen vinden.

Bekijk het filmpje met de achtergronden hier!

PS: En, o ja, hierna blog ik gewoon weer over de struggle met mijn agenda. Over de kleine uurtjes waarin alles gedaan moet worden, opspelende rsi, geïrriteerde echtgenoten, wallen onder de ogen, grenzen stellen en meer van dat soort vervelende dingen. Alles heeft zijn prijs :-)