's Nachts droom ik van vrede

oorlogsdagboek 1941-1945

Auteur(s): Carry Ulreich

Bindwijze: Paperback

Ook verkrijgbaar als: E-book: EPUB met watermerk, Paperback

Schrijf een beoordeling

Levering via Boekenwereld.com

€ 22,99
Dit originele en ongecensureerde dagboek van een Joodse tiener werpt nieuw licht op de geschiedenis van Joden in de Tweede Wereldoorlog. 's Nachts droom ik van vrede is het unieke dagboek van de Rotterdams- Joodse Carry Ulreich, dat tot nu toe onbekend bleef.

Gratis verzending binnen Nederland!

Dit originele en ongecensureerde dagboek van een Joodse tiener werpt nieuw licht op de geschiedenis van Joden in de Tweede Wereldoorlog.

's Nachts droom ik van vrede is het unieke dagboek van de Rotterdams- Joodse Carry Ulreich, dat tot nu toe onbekend bleef. Het toont een meisjesleven in de tijd van de Grote Moord. Het dagboek maakt voor de lezer invoelbaar hoe het is om onder te duiken en hoe de dreiging van buitenaf je naar de keel grijpt. Met oog voor detail houdt Carry de dagelijkse gebeurtenissen bij, een dagboek en zes schriften vol. Haar stijl is authentiek, relativerend, en vaak humoristisch.

Carry Ulreich (1926) heet nu Carmela Mass en woont in Israël. Ze heeft zelf de laatste versie van haar dagboek nog doorgelezen en van een proloog voorzien.

Dr. Bart Wallet is als historicus verbonden aan de Vrije Universiteit Amsterdam met als specialisme joodse geschiedenis. Hij onderkende de grote waarde van dit dagboek. Wallet bezocht Carry in Israël, ontdekte in de archieven aanvullende gegevens en voorzag het dagboek van een inleiding, achtergrondinformatie en foto's.
 
ISBN 9789023996859
Subtitel oorlogsdagboek 1941-1945
Aanvulling door BC Nee
Aantal bladzijdes 320
Bindwijze Paperback
Druk 2
Taal Nederlands
Breedte 135 mm
Hoogte 215 mm
Dikte 30 mm
NUR code 402
Imprint Boekencentrum B.V.
Leesvragen Nee

Ulreich schrijft op een prachtige, volwassen manier met ingehouden emotie, over het Joodse leven, dat ondanks de oorlog doorgaat. Je krijgt het gevoelde gebeurtenissen mee te beleven.

Bart Wallet, Reformatorisch Dagblad

Altijd vraag ik me af hoe ze dat konden en durfden. Die mensen die onderduik verleenden. Na elk verhaal groeit mijn respect. Vijf personen drie jaar lang ondergedoken in een slaapkamer van een gewoon huis in Rotterdam. ‘Wij kregen de ouderslaapkamer van die mensen, terwijl zij in het aardappelhok sliepen.’ Drie jaar lang! ‘Ze hebben het gedaan uit liefde voor Jezus.’

Krijn de Jong, Kerkblad voor het Noorden, 11 augustus 2016

‘Wij zaten bij een katholieke familie ondergedoken, de familie Zijlmans. Ze namen ons in huis omdat ze erg gelovig waren… Door wat zij deden, leven wij. Ik denk dat dat veel moed vereist. Dat is de reden van het uitgeven van mijn dagboek, deze gedachte doorgeven: het is mogelijk om mensen te helpen; keer je niet om om niet te zien wat er gebeurt.’

Israël aktueel, december 2016, uit interview met de auteur.

Het is een bijzonder en compleet verhaal. Schrijft de tiener eerst vooral over haar schoolervaringen en vrienden, later krijgt de lezer een steeds betere indruk van de levensomstandigheden. Carry blijft trouw in haar dagboek schrijven: over wat er gebeurt in de stad en in de wereld, en over haar eigen emoties en gedachten. Over de stress van het ondergedoken-zijn, over de berichten over mensen die verdwenen zijn en over de honger en angst van de laatste oorlogswinter. Een bijzonder en indrukwekkend document. ~ Elisabethbode In 1941 krijgt de joodse Carry Ulreich voor haar vijftiende verjaardag een dagboek cadeau. Ze schrijft hem vol met zaken die belangrijk zijn in het leven van een tienermeisje zoals: jongens, verliefdheid, feestjes, school, vriendinnen en elke maand maar weer die terugkerende buikpijn (tante op bezoek). Naarmate de oorlog voortduurt, wordt Carry’s wereldje steeds kleiner. Ze mag niet meer fietsen, moet ‘s avonds binnen blijven en mag niet meer reizen met de tram of bus. Steeds meer vrienden en kennissen om haar heen verdwijnen: ze worden opgepakt of duiken onder. Op 16 oktober 1942 is het voor de familie Ulreich ook zover. Vader, moeder, Carry en zus Rachel met haar verloofde Bram duiken onder. Uit christelijke naastenliefde neemt de roomse familie Zijlmans het gezin gastvrij op in hun huis.Carry maakt niet zoveel meer mee, maar schrijft toch schriften vol. Het wel en wee van de families Ulreich en Zijlmans wordt uitgebreid besproken, maar ook de joodse feestdagen, haar toekomstplannen en het verloop van de oorlog. Dankzij de berichten van Bob Zijlmans en Radio Oranje blijft Carry goed op de hoogte van de recente ontwikkelingen.Bij elke goed bericht lijkt de vrijheid en vrede weer een stapje dichterbij te komen. De vergelijking met het andere joodse tienermeisje dat met haar ouders en zus ondergedoken zat is bij het lezen snel gemaakt. Historicus Dr. Bart Wallet brengt in zijn inleiding de overeenkomsten en verschillen tussen Anne Frank en Carry Ulreich uitgebreid ter sprake. Het zijn de verschillen die dit boek juist zo interessant maken om te lezen. Amsterdam/ Rotterdam. In Annes dagboek lezen we veel over de situatie in Amsterdam. Carry woonde met haar familie in Rotterdam. Hoewel er voor de oorlog zo’n 13.000 joden in Rotterdam woonden is er niet zo veel over gepubliceerd. Dankzij Bob Zijlmans, die bij het verzet zat, krijgen we veel informatie. Liberaal/ Orthodox. Anne groeide op in een Liberaal joods gezin. De joodse achtergrond en het geloof speelden in haar dagboek een veel kleinere rol dan bij Carry. Carry groeide op in een traditioneel joods gezin. Ze schreef veel over de joodse regels, gebruiken en feestdagen. Het niet na kunnen leven van deze regels maakte de situatie voor Carry soms best moeilijk, maar klagen deed ze niet. Omgaan met ergernissen. Anne deed in haar dagboek vaak haar beklag over de ander Achterhuisbewoners. Carry mopperde maar een enkele keer over de mensen om haar heen (familie Zijlmans houdt soms wat eten voor zichzelf achter…). Vrijheid. De Achterhuisbewoners zaten goed verscholen en moesten zich altijd stilhouden. Slechts vier mensen waren van hun situatie op de hoogte. De Ulreichs konden zich vrij door het huis bewegen; alleen als er bezoek kwam moeten ze naar hun slaapkamer. Een enkele keer waagden de gezinsleden zich zelfs op straat, bijvoorbeeld voor een bezoek aan de tandarts of het doen van een boodschap. Het dagboek. Carry schreef haar dagboek puur voor zichzelf en haar eventuele nageslacht. Anne droomde ervan om het later uit te kunnen geven, ze herschreef daarom vele stukken in haar dagboek. Verzorging. De bewoners van het Achterhuis werden verzorgd door mensen met wie ze al jarenlang een goed contact hadden, mensen die ze door en door vertrouwden. De Ulreichs vonden maar liefst drie jaar lang onderdak bij een familie die vreemd voor hen was. Het grootste verschil. Maar het grootste verschil is natuurlijk dat Carry en haar familie de oorlog overleefd hebben. De dag na haar diploma-uitreiking (in 1946) trouwde Carry met haar leraar Hebreeuws en vertrok samen met hem naar Jeruzalem. Het contact met de familie Zijlmans bleef lange tijd bewaard. Carry schreef zelf de epiloog achterin het boek en maakte (op hoge leeftijd) nog mee dat haar dagboek uitgegeven werd. Annes dagboek hield plotseling op…. Het boek is een goede aanvulling op de vele andere oorlog(dag)boeken. De informatie die Carry geeft over Rotterdam, haar geloof en het verloop van de oorlog maken het boek interessant om te lezen. Wat ik erg mooi vind, is de kinderlijke schrijfstijl van Carry. Juist hierdoor krijg je een goed beeld van de manier waarop een tienermeisje de oorlog beleefde.Tot slot maken de vele foto’s en het uitgebreide personenregister het boek compleet. Op dit moment ben ik bezig met geld in te zamelen voor het adopteren van de namen van omgekomen joodse slachtoffers uit ons dorp. Om die reden ben ik wat gaan spitten naar de achtergrond van deze gezinnen. Wat ik erg bijzonder vind, is dat vier van de acht Noordwijkse families (waar ik informatie over verzamel)hun wortels in Rotterdam hebben liggen. Zo wandelde Carry regelmatig door een straat (de Heemraadsingel) waar één van deze families tot 1942 gewoond heeft; ze moeten elkaar (in deze gesloten joodse wereld) dus zeker hebben gekend. Maar het meest bijzonder vind ik dat Carry, Rachel en Bram bevriend waren met de kinderen van één van deze gezinnen en dat hun namen heel vaak in het boek voorbijkomen. Carry was zelfs in stilte smoorverliefd op één van de jongens! De naam van de vader van deze kinderen staat vermeld op het oorlogsmonument in ons dorp. Door de dagboekcitaten van Carry en het personenregister van Bart Wallet is deze naam voor mij nu niet zomaar een loze naam meer. Door het boek heb ik heb echt het idee gekregen dat ik deze familie heb leren kennen. Ik ben daarom erg blij dat dit boek op mijn pad gekomen is. https://www.hebban.nl/spot/boeken-met-een-ster/nieuws/s-nachts-droom-ik-van-vrede-carry-ulreich

Schrijf uw eigen beoordeling